Tess (5) vertelde me toen ik haar zei dat mama van de medicijnen die ze krijgt misschien wel kaal wordt dat ik haar Elsa vlecht wel mocht hebben… Hoe lief😍. Helaas kan ik hem dan nergens aan vastmaken dus toch maar op zoek naar een pruik.

Via een kennis hoorde ik van stichting VIPE. Wat doen zij goed werk! Ik zag er als een berg tegenop om deze uitdaging aan te gaan maar wat ben ik hartelijk ontvangen en op mijn gemak gesteld. Stichting VIPE verzameld pruiken en zorgt ervoor dat mensen deze kosteloos kunnen hergebruiken. Omdat het ziek zijn al zoveel extra kosten met zich mee brengt… soms snap ik niet waar we in Nederland zoveel ziektekostenverzekering voor betalen.. want als je ziek wordt dan kost het je toch nog heel veel geld en niet alleen je eigen risico hoor… Maar goed daar heb ik me al genoeg over gefrustreerd.

Even terug naar VIPE… Ik had al een foto opgestuurd van mijn eigen haren… van toen ze nog lang waren want ik had ze inmiddels al een stuk af laten knippen om al te wennen aan wat korter haar. Ze hebben me wat foto’s teruggemaild met pruiken.. maar een pruik met bruin lang haar was moeilijk.

Ik besloot toch eens te gaan kijken en maakte een¬†afspraak met Vivienne. Wat een lieve spontane vrouw, die me zo op mijn gemak stelde. En wat hebben we gelachen… het zinnetje “Welkom bij de TROS” heb ik geregeld gezegd als ik in de spiegel keek met een pruik op… waar ik zo erg tegenop heb gezien is zo ontspannen verlopen.

Ik heb verschillende pruiken gepast… van blond tot zwart van kort tot lang… uiteindelijk ben ik naar huis gegaan met 2 pruiken waarvan de ene mijn eigen haarkleur heeft maar wel echt een stuk korter is en de ander wat langer, vlotter model maar de kleur donkerder is als mijn eigen haren… moeilijk dilemma… ik mag ze beiden meenemen en kan zo thuis nog eens wat passen.

Als ik ze opzet waar de kinderen bij zijn zeggen ze allebei… gekke mama… ze moeten even wennen. Cas zegt dat hij de pruik te donker vindt en dat hij liever heeft dat mama dezelfde kleur haar heeft als nu… tja denk ik… misschien toch nog even verder kijken.

Dit verhaal is door Jony zelf geschreven. Meer van haar blogs vind je op http://jonyroeffen82.simplesite.com/435763119