Dit verhaal is geschreven door de moeder van Lynn, Maartje, op haar (besloten) FaceBook-pagina “Lynn gaat winnen!”. Met toestemming overgenomen en geplaatst:

Chemo#3.. Vanmorgen weer op tijd naar Utrecht, in de haast haar knuffels vergeten en zelfs haar medicatie.. oeps! Gelukkig heeft het ziekenhuis genoeg in huis haha!!
Eerst haar bloeddruk gemeten en haar gewogen. Lynn’s bloeddruk bleek weer hoger te zijn dan de bedoeling is.. Weer een bijwerking van de prednison…serieus, ik haat dat spul op dit moment. Maar goed, wéér medicatie gekregen, nu om haar bloeddruk wat lager te krijgen.
Daarna werd ze aangeprikt, ging weer heel goed. Ze had praatjes genoeg en wilde dat we haar voorlazen uit het prinsessenboek. O, ja en papa moest even bellen blazen om haar af te leiden, haha!
Toen kregen we een kamer om Lynn om te kleden voor de puncties. Om 11 uur was ze pas aan de beurt met gierende honger natuurlijk, maar ze klaagde niet! Ze kreeg een sedatie, dus geen volledige narcose, en na 10 minuutjes kwam onze zatlap al lallend over de gang gereden in haar bed. De anesthesist vond haar hilarisch. Wij ook, want ze praatte nog alsof ze gedronken had! De puncties waren goed gegaan en morgen of overmorgen horen we of de chemo al zijn werk doet! Fingers crossed. Natuurlijk moesten ook de kralen van de Kanjerketting aangevuld worden! Dus hop, naar de kralenkast, ze weet al precies welke kralen ze moet hebben.
Tijdens Lynn haar punctie kreeg ik bericht dat er pruikjes waren gevonden voor Lynn. Lynn had er toch heel veel moeite mee dat haar haar er af gaat, en Danny en ik wilden haar de keuze geven. Ook omdat ze nu geen keus heeft, het haar gaat er af… En het blijft er af zolang ze chemo krijgt, de komende twee jaar dus..
Stichting VIPE in Helmond had twee pruikjes liggen voor haar. (dankjewel Marloes, Chantal & Eva, ik ben echt heel blij dat jullie contact hebben gezocht met Peggy en de andere meiden!)
Ik kreeg meteen foto’s toegestuurd, en wauw.. 1 pruik was precies Lynn haar eigen haar! En Peggy zei dat ze vanavond meteen even langs kon komen. Lynn was heel blij!
Om 18.00 u ging de bel, Peggy van Stichting VIPE (mensen, like de fb-pagina en doneer!!) stond voor de deur. Met een tasje vol kadootjes en een doos. En daarin zaten twee pruiken voor Lynn. Peggy vertelde dat ze van het pruikenkasteel kwam en dat Assepoester en Belle ook hun pruiken daar haalde, en dat ze hoorde dat Lynn ook een prinsesje was, maar een pruik nodig had. Lynn vond het prachtig! Ze koos de lange pruik uit. Dit geheel kosteloos voor ons!!
En net toen Lynn naar bed ging zei ze, “Mama, als mijn haar uitvalt, dan doen we het in een zakje want dan kunnen ze er nog een pruik van maken voor andere kindjes die ook de bloedkankerziekte hebben hé?” Voor ons was het even slikken want ja, het maakt het zo écht, dat ze écht haar haar gaat verliezen. Danny & ik doen wel heel stoer aan de buitenkant, maar soms gaan wij hartstikke kapot aan de binnenkant, als we ons meiske in een groot ziekenhuisbed zien liggen met tranen in haar ogen omdat ze het spannend vind. Dan moeten wij sterk zijn en zeggen dat het zo voorbij is. Wij bekijken alles per dag, want verder kunnen en willen we niet verder kijken, het is nogal veel wat er nog op ons pad komt. We moeten het maar gewoon ervaren, en ermee dealen als het op ons pad komt, niet eerder.