Diagnose kanker. Dan krijg je het bericht dat je ziek bent; je voelt de grond onder je voeten wegzinken. “En nu?”, denk je verdwaasd, “Ik word kaal… “.

De verpleegkundige en een vriendin vertelde me beiden over Stichting VIPE. Ik besluit contact te leggen via Facebook. Met trillende handen druk ik op ‘enter’. Dit is toch wel een dingetje voor mij.

Al  snel krijg ik antwoord. Of ik een foto van mezelf wil sturen zodat ze op zoek kunnen gaan in hun voorraad. Niet veel later ontvang ik enkele foto’s van pruiken. Ik was verbaasd dat ik meer dan één foto kreeg toegestuurd met pruiken die voldoen aan mijn wensen. Want als het kan wil ik natuurlijk een pruik met lang haar die veel op mijn eigen haar lijkt.

Al snel volgt er een datum voor een afspraak. Ooh, wat ben ik zenuwachtig. Ik moet naar inloophuis De Cirkel, waar VIPE een kamer heeft. Eenmaal daar aangekomen word ik vriendelijk ontvangen door de gastvrouw en naar de gezamenlijke ontmoetingsruimte begeleid.

Ik word voorgesteld aan Vivienne van VIPE. Met zwetende handjes stel ik mezelf voor en vertel ik mijn verhaal. Al snel voel ik me op mijn gemak en word ik omringd met alleen maar begrip. “Was ik hier nou zo zenuwachtig voor?”, vraag ik me af.

Uiteindelijk gaan we naar boven waar de kamer van VIPE is. Tijdens het passen van de pruiken ontstaat een leuk gesprek. We lachen veel en Vivienne maakt ook leuke grapjes waardoor de stemming nog leuker wordt. Wat een lieve en warme vrouw ♥️. Ik voel me echt op mijn gemak bij haar.

“Dit had ik echt nodig”, bedenk ik me later. Ik ga naar huis met een pruik, een sjaaltje en een prachtige hoed. Verder krijg ik ook reinigings- en verzorgingsproducten mee om de pruik in optimale staat te houden.

Wat een mooie stichting is dit!! Je hebt het al zo zwaar door alle kosten die ineens op je af komen. Deze stichting verdient echt een pluim. Super bedankt lieve Vivienne.

Dit verhaal is opgetekend door Maria.